Materiały polimerowe to podstawowa grupa materiałów inżynierskich o zróżnicowanych właściwościach, która znajduje coraz szersze zastosowanie w różnych dziedzinach współczesnej techniki. Istotną ich cechą jest komplementarność w stosunku do pozostałych grup materiałów. Począwszy od wynalezienia gumy i celuloidu w pierwszej połowie XIX wieku, występuje stały dynamiczny rozwój tego działu techniki - aktualnie związany z rozwojem technologii polimerów elektroprzewodzących, termoodpornych, topologicznych oraz biomolekularnych. Podstawowymi zaletami materiałów polimerowych są: mała gęstość, duża wytrzymałość mechaniczną w stosunku do masy, trwałość, odporność na czynniki atmosferyczne i środowiska aktywne, termostabilność, właściwości elektryczne, cieplne oraz duża zdolność kształtowania gotowych wyrobów w wyniku prowadzenia stosunkowo prostych procesów technologicznych. Natomiast do wad tej grupy materiałów zalicza się niską odporność na pełzanie oraz ograniczony zakres temperatur długotrwałego eksploatowania. Ta grupa materiałowa rozwija się poprzez wprowadzanie dodatków, modyfikację procesów wytwarzania oraz tworzenie nowych lub udoskonalanie stosowanych technologii przetwórstwa i wytwarzania gotowych wyrobów.
Pomiędzy budową polimerów oraz ich właściwościami istnieje zależność przekładająca się na możliwość selekcjonowania i doboru materiałów polimerów oraz kompozytowych. Wiedza w tym zakresie jest niezbędna w procesie tworzenia i rozwoju współczesnej techniki oraz poszukiwania nowych materiałów o określonych właściwościach.
Podstawowe informacje dotyczące znajomości budowy a własności chemicznych i fizycznych polimerów oraz wynikających z nich właściwości termicznych, mechanicznych, elektrycznych i innych, decydują o praktycznej przydatności polimerów oraz ich postaci zmodyfikowanej, materiałów kompozytowych.
 praktyce materiały polimerowe, stanowią produkty o różnym stopniu modyfikacji, który jest realizowany zarówno na etapie jego wytwarzania, jak i podczas przetwarzania w procesie formowania wyrobów finalnych. Należy również podkreślić, że w dalszym ciągu wykorzystywane są polimery pochodzenia naturalnego, jak: kauczuki, celuloza, proteiny itp., a ich stosowanie wynika ze specyficznych własności, np. dobrych właściwości eksploatacyjnych oraz łatwej biodegradowalności.
Zastosowanie materiałów polimerowych w praktyce inżynierskiej wynika z ich atrakcyjności związanej z kombinacją różnych właściwości, takich jak: duża wytrzymałość mechaniczna, przezroczystość, elastyczność oraz mała gęstość. Wdrażanie nowoczesnych technologii w zakresie syntezy, przetwarzania materiałów, modyfikacji warstwy wierzchniej, umożliwia formowanie tworzyw o żądanej strukturze w makro- ,mikro- i nanoskali w celu uzyskania coraz lepszych właściwości funkcjonalnych.

Spis treści:

1. WPROWADZENIE 
 
2. WŁAŚCIWOŚCI TWORZYW SZTUCZNYCH 
 
3. KLASYFIKACJA TWORZYW SZTUCZNYCH 
 
4. WŁAŚCIWOŚCI NAJCZĘŚCIEJ STOSOWANYCH TWORZYW SZTUCZNYCH 
 
5. POLIMERY POCHODZENIA NATURALNEGO 
 
6. INSTRUKCJE DO ĆWICZEŃ:  
6.1. Ćwiczenie 1: Identyfikacja związków wielocząsteczkowych 
6.2. Ćwiczenie 2: Badanie właściwości mechanicznych tworzyw sztucznych 
6.3. Ćwiczenie 3: Badanie właściwości cieplnych tworzyw sztucznych 
6.4. Ćwiczenie 4: Wytwarzanie tworzyw sztucznych 
6.5. Ćwiczenie 5: Ocena właściwości tribologicznych tworzyw sztucznych 
 
7. MATERIAŁY KOMPOZYTOWE 
 
8. BIOMATERIAŁY POLIMEROWE 
 
9. RECYKLING TWORZYW SZTUCZNYCH 
 
10. PRZEPISY PRZECIWPOŻAROWE I BHP