W analizie i projektowaniu konstrukcji stalowych przyjmuje się dotychczas zgodnie z założeniami mechaniki budowli węzły doskonale sztywne tub doskonale przegubowe. Od dawna było wiadome, że te ekstremalne sytuacje w rzeczywistych konstrukcjach stalowych na ogół nie występują. W połączeniach ram inżynier dążył do projektowania węzła sztywnego, wprowadzając elementy o grubych ściankach i liczne usztywnienia. W budownictwie nie stosowano przegubów, lecz połączenia niby-przegubowe w układach szkieletowych i dość sztywne węzły w kratownicach. Przy takich kształtach zadowalano się analizą zgodnie z klasyczną mechaniką budowli.
Dążenie wytwórni do uproszczenia połączeń w węzłach belek e słupami, aby zmniejszyć koszty robocizny warsztatowej i wprowadzić automatyzację wytwarzania oraz wprowadzenie przekrojów wewnątrz pustych, kołowych i prostokątnych spowodowało, że węzły ram nie mogły być traktowane jako sztywne, a węzły kratownic jako przegubowe bez żadnych zastrzeżeń.
Rozwój technik komputerowych; ich wprowadzenie do analizy konstrukcji i do doświadczalnictwa pozwoliły na odstąpienie ad ekstremalnych wymagań kształtowania węzłów i traktowanie ich w analizie oraz projektowaniu jako podatne węzły zgodnie z ich rzeczywistymi charakterystykami.
Omówione dotychczas kwestie zostały przedstawione w Rosts. 1. Ponadto wskazano prosty sposób analizy statycznej i omówiono skutki ekonomiczne.
Kształtowanie węzłów podatnych (Rosts. 2) wskazuje na prostotę rozwiązań konstrukcyjnych i ich prostotę technologiczną w wytwórni lub na placu budowy. W celu uświadomienia Rosts tej prostoty omówiono pokrótce dotychczas stosowane węzły sztywne i quasi-przegubowe. Węzły podatne są stosowane jako połączenia belek e słupami w ramach, jako połączenia kratownic lub belek Vierendeela, a także jako stopy słupów w kontakcie elementów stalowych z betonowymi fundamentami.
Rzeczywiste zachowanie się węzłów podatnych jest badane doświadczalnie na próbnych elementach różnych typów (Rosts. 3). Jest ono odwzorowane na wykresie zależności momentu zginającego i kąta obrotu węzła pod zadawanym obciążeniem. Krzywa M-0 jest podstawową cechą charakterystyczną węzła, stosowaną w analizie
sztywności, stateczności i nośności konstrukcji lub jej elementów. W ramowych węzłach belek e słupami wyróżnia się następujące rozwiązania: jednostronna przykładka na środniku belki, zdwojone przykładki na środniku belki, nakładki z kątowników na stopkach belki, czołowa blacha głowicowa, czołowa blacha wpuszczona, czołowa blacha wystająca, nakładka stopki wraz z przykładką środnika, nakładki z króciaków teowych, węzły słupów rurowych z dwuteowymi belkami i węzły o dużej sztywności.
Omówiono również badania węzłów belek Vierendeela, węzłów kratownic i podstaw słupów. To były badania pod obciążeniem monotonicznym. Ponadto omówiono badania węzłów belek e słupami pod obciążeniem cyklicznym.

Spis treści

1. Wiadomości wstępne
1.1. Tendencje kształtowania i wytwarzania konstrukcji stalowych
1.2. Problematyka zachowania się węzłów
1.3. Najważniejsze określenia
1.4. Zakres zastosowania węzłów podatnych
1.4.1. Elementy i konstrukcje
1.4.2. Zasady analizy statycznej belek
1.4.3. Zagadnienia ekonomiczne

2. Kształtowanie węzłów
2.1. Zagadnienia ogólne
2.2. Połączenia belek pełnościennych
2.3. Węzły ram
2.3.1. Zginanie w płaszczyźnie większego oporu słupów
2.3.2. Zginanie w płaszczyźnie mniejszego oporu słupów
2.3.3. Inne połączenia
2.4. Węzły kratownic
2.5. Węzły belek bezprzekątniowych
2.6. Podstawy słupów

3. Badania doświadczalne węzłów
3.1. Zagadnienia ogólne
3.2. Węzły ram
3.2.1. Jednostronna przykładka na środniku rygla
3.2.2. Dwustronne przykładki na środniku rygla
3.2.3. Nakładki z kątowników na stopkach rygla
3.2.4. Czołowa blacha głowicowa
3.2.5. Czołowa blacha wpuszczona
3.2.6. Czołowa blacha wystająca
3.2.7. Nakładka stopki dolnej wraz z przykładka środnika
3.2.8. Nakładki z odcinków teowych
3.2.9. Węzły słupów rurowych z dwuteowymi ryglami
3.2.10. Węzły o dużej sztywności
3.3. Węzły belek bezprzekątniowych
3.4. Węzły kratownic
3.5. Podstawy słupów
3.6. Badanie węzłów pod obciążeniem cyklicznym

4. Metody prognozowania sztywności i nośności węzłów
4.1. Zagadnienia ogólne
4.2. Węzły obciążone momentem
4.2.1. Podział modeli ze względu na postać funkcji M
Modele prostoliniowe
Modele odcinkowo-liniowe
Modele wielomianowe
Funkcje sklejane (cubic B-spline)
Modele potęgowe
Funkcje wykładnicze
4.2.2 Podział modeli ze względu na metodę ich otrzymania
Modele aproksymacyjne
Modele półempiryczne
Modele mechaniczne
Modelowanie węzłów za pomocą metody elementów skończonych (MES)
Zastosowanie sztucznych sieci neuronowych (SNN)
4.2.3. Podsumowanie metod modelowania węzłów
4.2.4. Metoda obliczania nośności, sztywności i zdolności do obrotu według normy europejskiej EC 3
4.2.5. Porównanie wyników prognozowania z wynikami badań doświadczalnych
4.3. Węzły obciążone momentem i siłą podłużną
4.4. Węzły kratownic
4.4.1. Ocena podatności
4.4.2. Ocena nośności
4.3. Węzły ram pod obciążeniem cyklicznym

Wykaz jednostek angielskich cytowanych w pracy
Piśmiennictwo
Streszczenie
Summary